Przedstawiamy dzisiaj "Grubą Berte" 

Gruba Berta 420mm niemiecki moździerz oblężniczy z okresu Iwojny światowej zdolny do burzenia ścian i stropów żelbetowych o grubości do 2,5m oraz przebijania osłon pancernych o grubości do 300mm.Istniała stacjonarna wersja działa oznaczona typ Gamma wz 1913 oraz jego odmiana ciągniona oznaczona typ M wz 1914.

Obydwie wersje powstały w firmie Krupp pod kierunkiem prof.Rausenbergera.Nazwa G.B (Dicke Bertha)została nadana moździerzowi w celu uhonorowania właścicielki koncernu Berty Krupp.W chwili wybuchu I wojny światowej Niemcy dysponowali 5 moździerzami stacjonarnymi i 2 ciągnionymi.Zostały użyte do burzenia fortów belgijskich (Liege Namur) i francuskich (Mananvillers).Wykorzystywano je także do ostrzeliwania twierdzy Modlin i Przemyśl.Moździerz Gamma wz 1913 był montowany na metalowej platformie,umieszczonej w wykopie ziemnym o głębokości 2 i długości 11m.Lufa podczas odrzutu i powrotu wodziła się wzdłuż kołyski,ułożyskowanej w gniazdach łoża górnego.Zamek typu śrubowo-szczeblowego.Pochłanianie energii odrzutu oraz powrót zespołu odrzutowego do położenia wyjściowego zapewniał oporopowrotnik.Mechanizm podniesieniowy typu łukowo zębatego.Zespół wahadłowy był osadzony obrotowo na łożu dolnym o dwumetrowej wysokości.Naprowadzanie moździerza w płaszczyźnie poziomej zapewniał mechanizm kierunkowy.Ładowanie dwudzielne częściowo zmechanizowane,odbywało się przy kącie podniesienia lufy -7*.Moździerz był przewożony na stanowisko ogniowe trakcją kolejową w dziesięcio 20-tonowych elementach,obsługa 250 żołnierzy.Do przetransportowania Baterii moździerzy (2 działa) i wyposażenia (bez amonicji)używano 2 składów pociągów.

 

 

Przygotowanie stanowiska wymagało doprowadzenia linii kolejowej i wykopania 90m3 ziemi pod platformę (3 dni pracy kompanii kolejowej).Wysokość moździerza przy lufie spoziomowanej 3,4m przy maksymalnym kącie podniesienia 8m.Moździerz ciągniony typ M wz 1914 był wyposażony w lufę skróconą do 12 kalibrów.Zespół wahadłowy umieszczono sztywno na jednoogonowym łożu dolnym,w którym osadzono także oś kół jezdnych.Zmiana kąta naprowadzenia w płaszczyźnie poziomej odbywała się za pomocą mechanizmu kierunkowego,poprzez przesunięcie położenia ogona łoża względem belki lemieszowej.Do transportu na dalsze odległości moździerz był rozkładany na 4 części i przewożony na przyczepach transportowych za pomocą ciągników parowych lub spalinowych.Do strzelania stosowano amunicję rozdzielnego ładowania z pociskami burzącymi, odłamkowo burzącymi i przeciwpancernymi. Korpus pocisku odłamkowo burzącego fragmentował się na ok. 15000 odłamków o masie 10-60g skutecznych w promieniu 300m.Donośność cięższych odłamków o prędkości do 2000m/s osiągała 2000m (A.Ciepliński R.Woźniak wyd.WIS) 

 

 

 

Dane